piątek, 27 lipca 2012
sobota, 21 lipca 2012
O Jarmarku św. Jakuba i nie tylko
W piątek, 20 lipca wyznaczono mi termin obrony pracy
dyplomowej. Pojechałam więc sobie do Szczecina. PKP , zmieniając rozkład jazdy,
podarowało mi cały dzień szwendania się po mieście.
niedziela, 15 lipca 2012
Lektura na poprawę nastroju?
Żyjemy w najlepszym miejscu na świecie. Nie jest tu ani za
zimno, ani za gorąco. Omijają nas wielkie kataklizmy (choć ostatnio jakby
częściej trafiają się nam burze i nawałnice, które zrywają dachy). Najbardziej
jadowite stworzenie nazywa się żmija, czasami trafiamy na szerszenia.
Warto o tym pamiętać, gdy zaczynamy narzekać na mokre lato,
silny wiatr, duchotę lub nie wiem co jeszcze.
Ilekroć ogarnia mnie tęsknota za czymś niepoznanym, odmiennym,
sięgam po książki podróżnicze i szybko zostaję sprowadzona na ziemię. Uwielbiam czytać o Afryce, Amazonii czy
Syberii, ale cieszę się, że to nie ja odganiam się od moskitów, pająków, piranii
i pijawek. Nie ja muszę uważać na jadowite węże, dzikie jaguary i milion innych
niebezpieczeństw. Robią to za mnie inni, a ja tylko odczuwam refleksy ich
uczuć.
Tym razem podróż odbyłam razem z Wojciechem Cejrowskim ( bo
wszystkie książki Beaty Pawlikowskiej, jakie były w naszej bibliotece lub ,
które zakupiłam do swojej, już dawno zostały przeczytane po wielokroć i
pożyczone bliskim i znajomym).
Książka nosi tytuł „Rio Anaconda” i jest zbeletryzowanym
zapisem wyprawy w głąb amazońskiej dżungli. Sposób pisania niesamowicie mnie
zaskoczył, gdyż W. Cejrowski kojarzył mi się dotychczas z ciętym, złośliwym
językiem, do bólu dosadnym, wręcz obrażającym tych, o których mówił. Język
pisany Cejrowskiego jest bardziej stonowany. Dalej skrzy humorem, czasami
rubasznym, czasami złośliwym, ale w postawie autora widać nie tylko dystans do
wielu spraw (którego mu w tekstach mówionych brakuje), ale także pokorę, pokorę
przed nieznanym, niewytłumaczalnym.
W opowieści o poszukiwaniu ostatnich Dzikich Indian autor
niejednokrotnie przytacza słowa szamana, czarownika. Bardzo mądre, głębokie,
ponadczasowe i… ponad przestrzenią. Wiele z tych słów, mądrości można
zastosować tu i teraz , „w dżungli życia”- jak powiedziałaby Pawlikowska.
I dlatego będzie to dla mnie kolejna WAŻNA KSIĄŻKA.
sobota, 14 lipca 2012
Piotruś Pan
Jakiś czas temu z Chudą wybrałyśmy się na pizzę do pizzerii Brooklyn,
która mieści się w Szczecinie na ul. Witkiewicza. Znalezienie pizzerii nie jest
łatwe, ale jak się już trafi, to można delektować się pysznymi daniami. Oczywiście
korzystałyśmy z zakupów grupowych, dzięki czemu na naszym stole wylądowała
pizza, która się na tym stoliczku nie mieściła.
Aby skonsumować tego giganta potrzebowałyśmy
dużo czasu, a ten umilałyśmy sobie rozmową o „Piotrusiu Panu”. Kilka dni wcześniej
w Empiku miałyśmy okazję przeglądać cudne wydanie tej niezwykłej książki dla
dzieci. Chuda zachwycała się ilustracjami, które fantastycznie dopełniały książkę.
Szybko jednak z książki przeszłyśmy do dywagacji na temat pewnego typu
mężczyzn, którzy swój przydomek od wspomnianej książki noszą. Piotruś Pan , zgodnie
ze słowami J.M. Barriego:
„Ze wstydem musimy przyznać, że zarozumiałość była jedną z
najwyraźniejszych cech Piotrusia”
„nikt nie umiał wyglądać tak radośnie jak Piotruś, a jego
śmiech był najweselszym ze śmiechów”.
„Był bardzo zmienny, a zabawa, która chwilowo zajmowała go,
w następnej chwili mogła przestać go zajmować. Zawsze istniała możliwość, że
gdy będziesz spadał następnym razem, pozwoli ci upaść.”
A to zaledwie kilka cech bohatera. Czym zatem wyróżnia się
Piotruś Pan – ten książkowy i ten spotykany czasami w Realu?
Z pewnością niepohamowaną chęcią zabawy, dla niego wszystko
było zabawą i tylko zabawą. Dalej potrzebą posiadania matki- no właśnie nie
kobiety, ale matki . Wendy doskonale się w tej roli spisywała do momentu, gdy
nie dorosła, bo dorosłej Wendy, która zapomniała jak się lata, Piotruś już nie
akceptował.
Następnie należało by wymienić egoizm, egocentryzm i
zapatrzenie w siebie. Piotruś przypisywał sobie wszelkie zasługi i czyny
bohaterskie, nawet , jeżeli to nie on ich dokonał.
Co zatem przyciąga kolejne pokolenia Wendy do tego typu
faceta?
Instynkt macierzyński?
Chęć zaopiekowania się wiecznym chłopcem?
Radość życia i nieobliczalność?
Błysk w oku?
Niepoprawny optymizm?
Jedno jest pewne. Trudno wyobrazić sobie życie u boku
Piotrusia Pana, chyba, że ten wydorośleje lub jego wybranka zaakceptuje fakt,
że wszelkie życiowe problemy będzie musiała rozwiązywać sama, bo na Piotrusia
Pana liczyć nie będzie mogła.
poniedziałek, 9 lipca 2012
O keszach i Jarmarku św. Gawła
Jarmark św. Gawła w Gryficach stał się pretekstem do
kolejnej rowerowej wycieczki. Jarmark ten był częścią większej imprezy pod hasłem
Bałtycki Festiwal Ognia. Niestety, pokazy ogniowe odbywały się wieczorem, a nam
nie uśmiechał się nocny powrót po ruchliwej drodze, musiałyśmy zatem zadowolić się
podziwianiem stoisk z rękodziełem artystycznymi
i podglądaniem treningu żonglerów. Żałujemy, że nie dało się obejrzeć wszystkich
atrakcji, mam nadzieję, ze w przyszłym roku impreza zostanie powtórzona, bo
zapowiadała się niezwykle ciekawie.
Marzena przy okazji zebrała znajdujące się w Gryficach
kesze.
Geokaching jest zabawą skierowaną głównie do użytkowników
GPS (ale nie tylko – o tym zaraz) polegającą na poszukiwanie „keszy” (cache –
skrzynka) ukrytych przez innych uczestników. Skrzynką zazwyczaj jest
wodoszczelne pudełko np. śniadaniowe w którym schowane jest kilka drobnych
upominków na wymianę oraz logbook – notesik, do którego wpisują się znalazcy.
Po odnalezieniu kesza należy też wpisać się do jego internetowego logu.
Jak zacząć swoją zabawę z geocachingiem? Najpierw należy
odwiedzić internetową bazę skrzynek, jak np. polska opencaching.pl lub międzynarodowa geocaching.com . Po zalogowaniu
się szukamy skrzynek w swojej okolicy. Najlepiej zacząć od tradycyjnych o
niskim poziomie trudności. Gdy już wytypujemy kesza, którego chcemy znaleźć są
dwa wyjścia: albo spisujemy dokładne współrzędne geograficzne do swojego
urządzenia GPS i nim kierowani udajemy się na miejsce ukrycia, albo korzystając
z podanych wskazówek i mapy Google próbujemy sami odnaleźć schowek. Moim
zdaniem ta druga metoda jest ciekawsza, niestety nie wszystkie skrzynki
posiadają wskazówki, lub podane „spojlery” nie są precyzyjne.
Jak wygląda keszowanie w moim wykonaniu? Zazwyczaj spisuję
wszystkie wskazówki tekstowe, a te w zdjęciach zgrywam na telefon. Często
rysuję lub drukuję mapki, które pomogą mi trafić w okolice ukrycia skrzynki.
Nie zawsze się udaje, ale za każdym razem jest przy tym dużo zabawy. Z Rudą kiedyś
biegałyśmy po parku w Świnoujściu i przeszukiwałyśmy każdy pień po ściętym
drzewie (bo w takim miał się znajdować kesz). Jakiś chłopiec zainteresował się,
co też robimy i zapytał. Odpowiedziałyśmy, że zbieramy puszki. Wczoraj
natomiast kilka razy wracałyśmy pod kościół w Gryficach, bo w okolicach kręcił
się kościelny podejrzliwie patrzący na mnie oglądającą… rynnę.
Mogłabym jeszcze dużo pisać o rozmiarach skrzynek (Nano,
mikro, małe, średnie, duże, bardzo duże) i ich rodzajach (tradycyjne,
Multi-cache, quiz, wydarzenie, mobilna, own cache, nietypowa, wirtualna) oraz
kilku innych ciekawych dodatkach, jak np. geokrety czy odznaki FTF, jednak po
takie informację odsyłam na własną Wiki opencachingu i zachęcam
do zabawy!
Subskrybuj:
Posty (Atom)


