piątek, 27 lipca 2012

Urlopowe refleksje ze wsi


Na wczasach ludzie się zmieniają... Nawet jeżeli im się wydaje, że nadal są Kowalskimi czy Nowakami, to tak naprawdę zmieniają się w rzeszę wczasowiczów lub turystów. Grają role narzucone przez urlop. 

sobota, 21 lipca 2012

O Jarmarku św. Jakuba i nie tylko


             W piątek, 20 lipca wyznaczono mi termin obrony pracy dyplomowej. Pojechałam więc sobie do Szczecina. PKP , zmieniając rozkład jazdy, podarowało mi cały dzień szwendania się po mieście. 

niedziela, 15 lipca 2012

Lektura na poprawę nastroju?


       Żyjemy w najlepszym miejscu na świecie. Nie jest tu ani za zimno, ani za gorąco. Omijają nas wielkie kataklizmy (choć ostatnio jakby częściej trafiają się nam burze i nawałnice, które zrywają dachy). Najbardziej jadowite stworzenie nazywa się żmija, czasami trafiamy na szerszenia.
Warto o tym pamiętać, gdy zaczynamy narzekać na mokre lato, silny wiatr, duchotę lub nie wiem co jeszcze.
Ilekroć ogarnia mnie tęsknota za czymś niepoznanym, odmiennym, sięgam po książki podróżnicze i szybko zostaję sprowadzona na ziemię.  Uwielbiam czytać o Afryce, Amazonii czy Syberii, ale cieszę się, że to nie ja odganiam się od moskitów, pająków, piranii i pijawek. Nie ja muszę uważać na jadowite węże, dzikie jaguary i milion innych niebezpieczeństw. Robią to za mnie inni, a ja tylko odczuwam refleksy ich uczuć.
       Tym razem podróż odbyłam razem z Wojciechem Cejrowskim ( bo wszystkie książki Beaty Pawlikowskiej, jakie były w naszej bibliotece lub , które zakupiłam do swojej, już dawno zostały przeczytane po wielokroć i pożyczone bliskim i znajomym).

Książka nosi tytuł „Rio Anaconda” i jest zbeletryzowanym zapisem wyprawy w głąb amazońskiej dżungli. Sposób pisania niesamowicie mnie zaskoczył, gdyż W. Cejrowski kojarzył mi się dotychczas z ciętym, złośliwym językiem, do bólu dosadnym, wręcz obrażającym tych, o których mówił. Język pisany Cejrowskiego jest bardziej stonowany. Dalej skrzy humorem, czasami rubasznym, czasami złośliwym, ale w postawie autora widać nie tylko dystans do wielu spraw (którego mu w tekstach mówionych brakuje), ale także pokorę, pokorę przed nieznanym, niewytłumaczalnym.
W opowieści o poszukiwaniu ostatnich Dzikich Indian autor niejednokrotnie przytacza słowa szamana, czarownika. Bardzo mądre, głębokie, ponadczasowe i… ponad przestrzenią. Wiele z tych słów, mądrości można zastosować tu i teraz , „w dżungli życia”- jak powiedziałaby Pawlikowska.
I dlatego będzie to dla mnie kolejna WAŻNA KSIĄŻKA.

sobota, 14 lipca 2012

Piotruś Pan


Jakiś czas temu z Chudą wybrałyśmy się na pizzę do pizzerii Brooklyn, która mieści się w Szczecinie na ul. Witkiewicza. Znalezienie pizzerii nie jest łatwe, ale jak się już trafi, to można delektować się pysznymi daniami. Oczywiście korzystałyśmy z zakupów grupowych, dzięki czemu na naszym stole wylądowała pizza, która się na tym stoliczku nie mieściła.  

Aby skonsumować tego giganta potrzebowałyśmy dużo czasu, a ten umilałyśmy sobie rozmową o „Piotrusiu Panu”. Kilka dni wcześniej w Empiku miałyśmy okazję przeglądać cudne wydanie tej niezwykłej książki dla dzieci. Chuda zachwycała się ilustracjami, które fantastycznie dopełniały książkę. Szybko jednak z książki przeszłyśmy do dywagacji na temat pewnego typu mężczyzn, którzy swój przydomek od wspomnianej książki noszą. Piotruś Pan , zgodnie ze słowami J.M. Barriego:
„Ze wstydem musimy przyznać, że zarozumiałość była jedną z najwyraźniejszych cech Piotrusia”
„nikt nie umiał wyglądać tak radośnie jak Piotruś, a jego śmiech był najweselszym ze śmiechów”.
„Był bardzo zmienny, a zabawa, która chwilowo zajmowała go, w następnej chwili mogła przestać go zajmować. Zawsze istniała możliwość, że gdy będziesz spadał następnym razem, pozwoli ci upaść.”
A to zaledwie kilka cech bohatera. Czym zatem wyróżnia się Piotruś Pan – ten książkowy i ten spotykany czasami w Realu?
Z pewnością niepohamowaną chęcią zabawy, dla niego wszystko było zabawą i tylko zabawą. Dalej potrzebą posiadania matki- no właśnie nie kobiety, ale matki . Wendy doskonale się w tej roli spisywała do momentu, gdy nie dorosła, bo dorosłej Wendy, która zapomniała jak się lata, Piotruś już nie akceptował.
Następnie należało by wymienić egoizm, egocentryzm i zapatrzenie w siebie. Piotruś przypisywał sobie wszelkie zasługi i czyny bohaterskie, nawet , jeżeli to nie on ich dokonał.
Co zatem przyciąga kolejne pokolenia Wendy do tego typu faceta? 
Instynkt macierzyński? 
Chęć zaopiekowania się wiecznym chłopcem?
Radość życia i nieobliczalność?
Błysk w oku? 
Niepoprawny optymizm?

Jedno jest pewne. Trudno wyobrazić sobie życie u boku Piotrusia Pana, chyba, że ten wydorośleje lub jego wybranka zaakceptuje fakt, że wszelkie życiowe problemy będzie musiała rozwiązywać sama, bo na Piotrusia Pana liczyć nie będzie  mogła. 

poniedziałek, 9 lipca 2012

O keszach i Jarmarku św. Gawła


Jarmark św. Gawła w Gryficach stał się pretekstem do kolejnej rowerowej wycieczki. Jarmark ten był częścią większej imprezy pod hasłem Bałtycki Festiwal Ognia. Niestety, pokazy ogniowe odbywały się wieczorem, a nam nie uśmiechał się nocny powrót po ruchliwej drodze, musiałyśmy zatem zadowolić się podziwianiem stoisk z rękodziełem artystycznymi  i podglądaniem treningu żonglerów.  Żałujemy, że nie dało się obejrzeć wszystkich atrakcji, mam nadzieję, ze w przyszłym roku impreza zostanie powtórzona, bo zapowiadała się niezwykle ciekawie.

Marzena przy okazji zebrała znajdujące się w Gryficach kesze.
Geokaching jest zabawą skierowaną głównie do użytkowników GPS (ale nie tylko – o tym zaraz) polegającą na poszukiwanie „keszy” (cache – skrzynka) ukrytych przez innych uczestników. Skrzynką zazwyczaj jest wodoszczelne pudełko np. śniadaniowe w którym schowane jest kilka drobnych upominków na wymianę oraz logbook – notesik, do którego wpisują się znalazcy. Po odnalezieniu kesza należy też wpisać się do jego internetowego logu.
Jak zacząć swoją zabawę z geocachingiem? Najpierw należy odwiedzić internetową bazę skrzynek, jak np. polska opencaching.pl  lub międzynarodowa geocaching.com . Po zalogowaniu się szukamy skrzynek w swojej okolicy. Najlepiej zacząć od tradycyjnych o niskim poziomie trudności. Gdy już wytypujemy kesza, którego chcemy znaleźć są dwa wyjścia: albo spisujemy dokładne współrzędne geograficzne do swojego urządzenia GPS i nim kierowani udajemy się na miejsce ukrycia, albo korzystając z podanych wskazówek i mapy Google próbujemy sami odnaleźć schowek. Moim zdaniem ta druga metoda jest ciekawsza, niestety nie wszystkie skrzynki posiadają wskazówki, lub podane „spojlery” nie są precyzyjne.
Jak wygląda keszowanie w moim wykonaniu? Zazwyczaj spisuję wszystkie wskazówki tekstowe, a te w zdjęciach zgrywam na telefon. Często rysuję lub drukuję mapki, które pomogą mi trafić w okolice ukrycia skrzynki. Nie zawsze się udaje, ale za każdym razem jest przy tym dużo zabawy. Z Rudą kiedyś biegałyśmy po parku w Świnoujściu i przeszukiwałyśmy każdy pień po ściętym drzewie (bo w takim miał się znajdować kesz). Jakiś chłopiec zainteresował się, co też robimy i zapytał. Odpowiedziałyśmy, że zbieramy puszki. Wczoraj natomiast kilka razy wracałyśmy pod kościół w Gryficach, bo w okolicach kręcił się kościelny podejrzliwie patrzący na mnie oglądającą… rynnę.

Mogłabym jeszcze dużo pisać o rozmiarach skrzynek (Nano, mikro, małe, średnie, duże, bardzo duże) i ich rodzajach (tradycyjne, Multi-cache, quiz, wydarzenie, mobilna, own cache, nietypowa, wirtualna) oraz kilku innych ciekawych dodatkach, jak np. geokrety czy odznaki FTF, jednak po takie informację odsyłam na własną Wiki opencachingu  i zachęcam do zabawy!