Czwartkowe przedpołudnie- początek długiego weekendu.
Planujemy wyjazd do Gryfic. Z Chudą zastanawiamy się, o której wyjechać, bo
poranek nie najciekawszy. Z pokoju wychodzi jakaś niewyraźna Gui.
- A ty co, taka smutna?- pytam.
- Bo mnie nie zapytałaś, czy jadę z Tobą.
- Nie zapytałam, bo byłam pewna, że jedziesz…
I tak już rozchmurzona dołączyła do dyskusji o rowerowych
planach i wtedy jakoś tak niechcąco zapytałam Ślubnego, czy nie ma ochoty się z
nami wybrać i… o dziwo- miał. Od słowa
do słowa do babskiego teamu dołączył jeszcze K. Chudej i tak do Gryfic
ruszyliśmy w pięcioro. Jechało się rewelacyjnie mimo wiatru. W Gryficach
obowiązkowy postój na rynku i słodkości w „Czekoladowej Lokomotywie”. Guitarowa
nawet nie chciała słyszeć o innej kawiarni!
Zostawiliśmy zatem rowery przypięte do stojaka- cały stojak nasz!
I rozsiedliśmy się w „Czekoladowej”. Lody, mrożona kawa, czekolada z
truskawką. A na koniec … lody o smaku gumy do żucia. Było dużo śmiechu,
wspomnień z dzieciństwa i przekomarzania się. W drodze powrotnej zastanawiałyśmy
się, czy zawsze musimy zrobić coś takiego, by zapaść innym w pamięć i wyszło na
to, że inaczej nie potrafimy…
Po prostu takie jesteśmy- emanujemy radością życia i nią
zarażamy innych.
W piątek znów byłyśmy na rowerach , ale mnie intensywnie,
raczej bardzo lajtowo- na wycieczkach szkolnych.
Od piątku w domu było hałaśliwie i radośnie, bo gościliśmy
trzy dodatkowe kobietki. Jedną starszą- naszą maratonową koleżankę, dwie
młodsze- mamę i córkę, które przyjechały nawdychać się jodu.
Sobota była maratonowo- sabatowa.
Najpierw uczestniczyłyśmy we cztery w X Gryfickim Maratonie Rowerowym w Niechorzu, gdzie każda osiągnęła to, co zamierzała, a wieczorem w
domu zaparzyłam kwitnącą herbatę w dzbanku, otworzyłam wino i rozmawiałyśmy do
późna o tym, co dla nas najważniejsze. O ludziach, pasjach, marzeniach.
