14 października
pozostanie dla mnie dniem melancholijnym, bo choć od kilku lat nie zaglądam już
do szkoły i rzadko o niej myślę, to tego jednego dnia myślami jestem ze swoimi
koleżankami i kolegami. Nie zazdroszczę im. Nie chciałabym wrócić. Szkoła, w
której chciałabym się spełniać nie istnieje w naszym kraju, a jeśli nawet gdzieś
jest, to mnie już ze szkolnictwem w tradycyjnym znaczeniu nie po drodze.
Siedzę przed domem z widokiem na
Pogórze Izerskie. Ludzie przyjeżdżają z daleka, by na chwilę
pozachwycać się miejscem i widokiem. Ja mam go codziennie, zawsze,
gdy tylko zechcę spojrzeć (no chyba, że jest mgła, wtedy czuję,
że jesteśmy sami na świecie)
Wiosenne słońce prześwieca p,rzez
rzadkie białe obłoczki, na pobliskich drzewach siedzą ćwierkające
i świergoczące ptaki, a z dala słychać głęboki szum lasu
poruszanego silnymi podmuchami wiatru.
Grudniowy, szary, mglisty sobotni
poranek (14.12.2013). Trzebiatowianie właśnie robią przedświąteczne zakupy. Z rynku dobiega
radosny dziecięcy śpiew- to uczniowie Szkoły Podstawowej nr 2 przygotowali
niespodziankę dla mieszkańców- Jarmark Bożonarodzeniowy. Może nie tak okazały ,
jak te w wielkich miastach, ale równie barwny i przepełniony zapachami oraz
smakami. Na przechodniów czekały kolorowe ozdoby choinkowe, stroiki, kartki
świąteczne wykonane własnoręcznie przez uczniów i ich rodziców oraz
nauczycieli. Rodzice upiekli rewelacyjne ciasta, przygotowali kawę i herbatę.
Można było także posilić się pożywną grochówką serwowaną przez Stowarzyszenie
Przyjaciół Dwójki.
Na spragnionych atrakcji czekali
także Słowianie z bractwa Chąśba, chętnie włączający się w szkolne inicjatywy.Wśród Słowian udzielała się i Chuda, która wystawiła nasze rękodzieło.
Celem jarmarku, w którego organizację włączyła
się cała społeczność szkoły, była nie tylko promocja SP 2 w środowisku
lokalnym, ale przede wszystkim podtrzymywanie tradycji bożonarodzeniowych i
zachęcanie do spędzania czasu w rodzinnym gronie przy wspólnym pieczeniu
pierników i wykonywaniu ozdób choinkowych.
Aby impreza mogła dojść do
skutku, już od kilku miesięcy się do niej przygotowywaliśmy. Dzieci pod okiem
nauczycieli i rodziców przygotowywały kolorowe bombki i ozdoby z masy solnej
czy papieru, grupa wokalna przygotowywała świąteczny repertuar, rodzice piekli
pierniczki inne smakołyki.
Dzięki zaangażowaniu tak wielu
osób mogliśmy umilić mieszkańcom to sobotnie przedpołudnie, a każdy, kto nas
odwiedził odchodził zadowolony i bogatszy o niebanalny drobiazg lub chwilę
wzruszenia i refleksji.
Dla mnie najważniejsze było to, że po raz kolejny wystąpiliśmy jako społeczność szkolna. Wspólnie kwestowali nauczyciele, uczniowie, rodzice, sympatycy. Byliśmy jedną wielką rodziną. A żeby wprowadzić czytelników w świąteczny nastrój, proponuję obejrzeć nasze dzieci w akcji, czyli odgrywajace jasełka.
